«ΚΑΤΑΝΑ»: Η ΠΡΩΤΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ ΤΡΙΑΝΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ

Η συγγραφέας και ερευνήτρια Κατερίνα Σχισμένου συνομιλεί με την Πηνελόπη Τριάντου, με αφορμή την πρώτη της ποιητική συλλογή Κατάνα (εκδόσεις Οδός Πανός)...

...
Οι δύο γυναίκες μοιράζονται κοινές ρίζες στη φιλοσοφία, και τώρα οι δρόμοι τους ξανασυναντιούνται, αυτή τη φορά στην ποίηση και στη συγγραφή.

Μέσα από τις ερωτήσεις της Κατερίνας Σχισμένου, η Πηνελόπη Τριάντου μιλά για τον χρόνο, τη μνήμη, την αθανασία των λέξεων, την αναμέτρηση του εσωτερικού με τον εξωτερικό κόσμο και τη συνομιλία της ποίησης με τη φιλοσοφία και τα μεγάλα κείμενα που τη διαμόρφωσαν.

Απόσπασμα από τη συνέντευξη

– Γράφεις για πρώτη φορά μια συλλογή όπως η Κατάνα. Πώς νιώθεις τη σχέση σου με τον χρόνο και την αθανασία των λέξεων;

«Η τέχνη συντελεί στη συνάντηση του εφήμερου με το αιώνιο. Τα γραπτά μένουν και αποτελούν μια μορφή αθανασίας, εφόσον αγγίζουν κάτι ουσιαστικό. Η καλλιτεχνική εικόνα είναι σαν τατουάζ στον χρόνο: σημαδεύει, αλλά και συνομιλεί με το κοινό κομμάτι όλων».

– Η ποίηση συχνά αντανακλά τη μάχη του εσωτερικού κόσμου με τον εξωτερικό. Πώς η Κατάνα σε βοήθησε σε αυτό;

«Οι μάχες είναι καθημερινές. Η ποίηση, όπως και η φιλοσοφία, ο μύθος και η ιστορία, γίνονται όπλα. Οι καλλιτέχνες και οι πνευματικοί άνθρωποι οφείλουν να παλεύουν, να γεννούν τον καινούριο κόσμο».

– Όταν οι αναγνώστες διαβάζουν την πρώτη σου συλλογή, τι θα ήθελες να βρουν;

«Αν καταφέρεις να κάνεις κάποιον να νιώσει ότι δεν είναι μόνος, να νιώσει ελπίδα και αλληλεγγύη μέσα από τις λέξεις, τότε έχεις πετύχει. Η τέχνη είναι συνομιλία, ακόμη κι όταν γεννιέται στη σιωπή».

– Πώς η φιλοσοφία συνομιλεί με την ποίηση στη συλλογή;

«Η φιλοσοφία με διαμόρφωσε πριν από την ποίηση. Όμως η ποίηση είναι επείγον. Με κάνει την Πηνελόπη που είμαι. Στη Κατάνα συνομιλώ με κείμενα, ιδέες, μύθους. Οι παραπομπές στο τέλος της συλλογής είναι το δώρο μου στον αναγνώστη, γιατί φωτίζουν τα ποιήματα με νέο φως».

Η Κατάνα είναι μια πρώτη συλλογή που κουβαλά τη δύναμη της φιλοσοφικής σκέψης και τη φρεσκάδα της εσωτερικής αναζήτησης. Μια πορεία όπου η Πηνελόπη Τριάντου παλεύει με τον χρόνο και τις λέξεις, αφήνοντας ανεξίτηλο το αποτύπωμά της.